No diario El País deste domingo hai un interesante reportaxe de Cristina Huete sobre cómo a política de enchufes do baltarismo está a afogar os orzamentos e reducindo á mínima expresión as posibilidades de inversión dos municipios da provincia de Ourense. Destacamos estos dous parágrafos adicados ao noso Concello e ao noso alcalde, un dos alumnos aventaxados da escola de Baltar:

“Un centenar de empleados temporales se reparte las tareas municipales con el personal fijo. Los sueldos consumen dos millones de euros mensuales: el 41% del presupuesto municipal, de 4,3 millones. La oposición alerta de que las arcas hacen aguas.”

“Eliseo Fernández mantiene en Pereiro su, políticamente rentable, modelo de gestión. A finales de 2011, el grupo socialista le reprochó el recorte en alumbrado navideño —el regidor seguía cobrando 50.000 euros mensuales (sic) (dietas aparte)—, la adquisición de un todoterreno de alta gama “para su uso exclusivo”, las contrataciones de “personal innecesario” y el consumo de “4,5 millones de euros en gastos corrientes” solo en 2011. Entre pagar al personal y los gatos corrientes, el Ayuntamiento de Pereiro consume el 72% de su presupuesto mientras se ve abocado a suscribir un crédito por 350.000 euros. No es la única deuda. El Ayuntamiento debe medio millón de euros al Estado del préstamo destinado al pago de proveedores. Fernández es diputado provincial —elevado a la categoría de responsable de Personal por el nuevo presidente de la institución— y su secretario municipal en Pereiro, Plácido Álvarez, es alcalde de Muíños y vicepresidente del mismo organismo provincial en el que José Manuel Baltar Blanco ha sucedido a su progenitor.”

Pode que unha das leccións que a crise nos deixe é que estes modelos de xestión (por chamarlles dalgunha forma) non son máis que pan para hoxe e fame para mañá. Na época das vacas gordas é moi fácil manter unha rede clientelar a base de intercambiar votos por traballo nos concellos ou na Deputación. Deste xeito temos tirado cantidades inxentes de diñeiro dos impostos dos galegos e mesmo procedente dos fondos europeos (xa veremos qué pasa coa investigación da Unión Europea, pero a cousa pinta moi, moi mal). A herencia de Baltar e os seus discípulos, como Eliseo Fernández, deixa unha provincia envellecida, empobrecida, con graves carencias de formación na población, e cunha industria cada vez máis desaparecida. En definitiva, unha provincia que perdeu o tren do progreso porque non conseguiu desprenderse destes modelos caciquiles propios do século XIX. Agora que xa non hai cartos, ¿qué nos queda? Pois por desgracia, para moitos só quedará o mesmo que quedou para os seus avós: a emigración. Vostede segue a tocar o trombón cos seus enchufados, Sr. Baltar, pero a festa xa rematou, e a resaca vai durar anos, moitos anos.

Podedes ler o artigo completo dende aquí.

Actualización: na información de El País hai un erro de bulto. Evidentemente, o alcalde do Pereiro non cobra 50.000 euros mensuales. Grazas a Gonzalo polo aviso.